من و موسیقی

توسط: وحید

دیروز وقتی داشتم آلبوم «خوشا سرو» حسام الدین سراج رو می‌خریدم، چشمم افتاد به آلبوم «حباب» محسن یگانه که روی پیش‌خوان مغازه بود. یادم افتاد همسر این آلبوم رو گوش کرده بود و خوشش نیومده بود، از اونجایی که سلیقه موسیقیایی‌مون هم شبیه هم هست دیگه من گوش نکردم. تو مغازه داشتم به بهنام می‌گفتم که این آلبوم محسن یگانه خوب نیست و نسبت به کار قبلیش ضعیفه که فروشنده صحبت‌هامون رو شنید و برگشت بهم گفت: خب هرکسی یه سلیقه‌ای داره، تویی که اونو (اشاره کرد به آلبومی که خریده بودم) گوش می‌کنی مطمئنن از این خوشت نمیاد. خنده‌م گرفت از حرفم، راست می‌گفت بنده خدا. یه لحظه فکر کردم به این چند سال اخیر که سلیقه‌ی موسیقیایی من چقدر تغییر کرده. امروز رفتم سری به فولدر آهنگام زدم، متاسفانه یا خوشبختانه همه شونو نگه داشتم، چند ساله گوش ندادم بهشون ولی به خاطر حس نوستالژیکی که برام دارن پاک‌شون نکردم. یکی از برجسته‌ترین خواننده هایی که من تو ۱۷-۱۸ سالگی بهشون علاقه‌مند بودم حامد هاکان بود! دیگه تو خود حدیث مفصل بخوان از مجمل. منی که اون زمونا حال و حوصله‌ی گوش دادن به موسیقی سنتی رو نداشتم طی ۴-۵ سال هاردم پر شد از آلبوم های استاد شجریان و شهرام ناظری و حسام الدین سراج و علیرضا قربانی و حسین علی‌زاده. الان یه آلبومشونم رد نمی‌کنم و همه رو می‌خرم.

این که تو هر مقطع سنی یه جور آهنگ مورد علاقه‌ی آدمه برام جالبه. ۷-۸ سال پیش فقط دنبال آهنگای پر سر و صدا و پر شور بودم و موقع کار کردن به اونا گوش میکردم حتی تو خیابون موقع قدم زدن. الان هم فقط دنبال آهنگای سنتی یا بی کلام با صدای ملایم هستم.

نمیدونم اگه عمرم به دنیا بود و ۵۰-۶۰ ساله شدم در مورد امروز و این مطلبم چه نظری خواهم داشت.